Wizard King ศึกชิงราชันจอมเวทย์ ตอนที่ 2 โชค ออกแล้ว !!

รวดเร็วจริงๆเพื่อนผม เขาเขียนตอนที่ 2 เสร็จแล้ว จะมาลองให้ท่านผู้ชมอ่านกันนะครับ ชอบไม่ชอบตรงไหนติได้เลย เพื่อนผมรอคำคอมเม้นต์อยู่ครับ

Screen Shot 2555-12-02 at 8.38.12 AM

                                         ตอนที่ 2 โชค

“เตรียมจัดการได้แล้ว มีเหยื่อมาให้ถึงที่เลย”

“หึๆอย่างว่า ได้ลาภแล้วเรา ดูท่าน่าจะง่ายนะ”

“อืองั้น…ลุย!!!”

นัยได้เดินทางเข้าป่ามา โดยมีป้ายเขียนไว้ที่ทางเข้าว่า ‘เขตต้องห้าม’ ตอนแรกนัยก็นึกกลัวอยู่ว่ามันเป็นเขตต้องห้ามแต่จะให้เข้าไปก็ยังไงอยู่ ได้แต่นึกถึงวิชาที่ตัวเองฝึกมาและที่อาจารย์บอกไว้ว่าไม่ต้องกลัวมัน ให้เข้าไปเลย แม้นัยจะไม่อยากเข้าไปแต่ก็ต้องทำใจ

ในป่านี้มีชื่อว่า “ไมทอินเน็ซ(mightiness)” มีอสูรมากมายในป่า และก็ยังมีเจ้าแห่งป่า“ไมทอินเน็ซคิง”หรือเรียกกันในนามว่าราชาเน็ซ ทุกคนที่เข้าไปใกล้มันจะถูกมันทำร้ายจนถึงตายหรือจนกว่ามันจะพอใจ แต่ก็น้อยคนนักที่จะเจอมันเพราะเวลาส่วนใหญ่มันจะบินไปที่หุบเขาแห่งความตาย ไปรวมตัว 3 เทพอสูร แห่งแผ่นดินใหญ่ แผ่นดินรองและแผ่นดินเล็ก ต้นๆป่ายังมีแต่อสูรตัวน้อยๆทั้งหลาย ไม่ว่าจะเป็นสไลด์ ตัวตุ่น สัตว์ทั้งหลาย เอาไว้ให้เป็นอาหารได้เพราะจะไม่ทำร้ายเรา และไม่มีอันตราย

นัยเดินมาได้ระยะหนึ่ง เจออสูรตัวน้อยก็จับมาดูเล่นและก็ปล่อยออกไปตามทางเดิน จนมาถึงทางแยกทางหนึ่งจึงได้หยิบแผนที่ในกระเป๋ามาดู

“อืม…ไปทางไหนน้า”นัยพึมพำเบาๆและยกแผนที่ขึ้นดู จากนั้นก็ได้ยินเสียงอะไรสักอย่างข้างหลังจึงหันไปดู

‘เสียงอะไร หรือเราหูฝาด’นัยนึกขึ้นและหันมาดูแผนที่ต่อ

พรึบ!!แผนที่ในมือของนัยและสิ่งของในกระเป๋าของนัยหายไปต่อหน้าต่อหาของนัย สิ่งที่เห็นเป็นเพียงเงาดำๆผ่านหน้าไปเท่านั้น

“เฮ้ย แผนที่ กระเป๋า หายๆๆๆ”

“หึ ไปเถอะธีฟ”

“อ้อไออิอิน แอ้วอ้ออาอ่วยอืออองอ้วย”เสียงของอสูรหัวขโมย 2 ตัวคุยกัน อสูรตัวพี่นามว่า‘พรินซ์’และตัวน้องนามว่า‘ธีฟ’และกำลังจะวิ่งจากไป

“เฮ้ย!!เอาของฉันคืนมาเดี๋ยวนี้นะไออสูรหัวขโมย”

นัยไม่รอช้ารีบควบคุมพลังเวทย์ให้มารวมกันตรงที่มือ พลังเวทย์มีแสงสีฟ้าออกมาจากมือและรวมกันเป็นลูกกลมๆและปล่อยออกไป

ตู้มม!!เสียงระเบิดดังขึ้นแต่กลับไม่โดนอสูรเลยแม้แต่น้อยอสูรนั้นมีความเร็วมากกว่าพลังเวทย์ที่ปล่อยออกไป จึงกระโดดหลบได้อย่างง่ายดายและเพียงไม่นานอสูร 2 ตัวพี่น้องหัวขโมยก็วิ่งหายลับไปจาก

“แล้วเราจะไปยังไงต่อล่ะเนี่ย”นัยยังนึกหาวิธีที่จะไปต่อแต่ไม่ทันไรก็เห็นแสงพุ่งออกมาจากป่าจึงวิ่งเข้าไปดู

แสงสีเหลืองอมฟ้าที่พุ่งออกมาจากป่าสว่างขึ้นเป็นระยะๆพร้อมกับเสียงระเบิด นัยวิ่งเข้าไปเท่าไหร่แสงก็สว่างขึ้นเรื่อยๆ จนเข้าไปถึงสถานที่ที่เป็นต้นตอของแสง เห็นเงาของชายผู้หนึ่งสวมชุดคลุมเวทย์ กำลังวิ่งไล่ตามอสูรหัวขโมยอยู่

“เฮ้ย!!อสูรหัวขโมย”นัยตะโกนด้วยความโมโห

“มันมาแล้ว ไปกันเถอะธีฟ”

“อ้ออาอ่วยอืออองแอ้วไออักอีอี่ อัดโอ่เอ้ย”

ตู้ม!!พลังเวทย์โดนเข้าที่อสูรหัวขโมยจนมันกระเด็นไปไกลกว่าสิบเมตรและชายผู้ใช้เวทย์ก็เข้าไปหยิบของของนัยมา

“นี่ของนายหรอ”

“ครับ ขอบคุณมากครับ”

“พอดีเดินผ่านมาแล้วเห็นน่ะ เลยไปเอามาให้”ชายผู้นั้นบอก “จะไปใจกลางป่าไมทหรอ ไปด้วยกันไหม”

“หือ..ใจกลางป่าไมท”นัยสงสัย

“ก็ที่นายจะไปไม่ใช่หรอเห็นในแผนที่”

“อ่อ ครับก็ได้ครับ”นัยตอบตกลงด้วยความดีใจที่มีเพื่อนเดินทางไปด้วยและทั้งสองก็เริ่มเดินทางต่อไป

พรึบ!!แผนที่และสิ่งของจากตัวของนัยหายไปอีกครั้ง

“เฮ้ย ของไปไหนอีกแล้วเนี่ย”

“นา…นายไปเร็ว”ชายพูดตะกุกตะกัก

นัยไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นแต่ชายผู้นั้นกระชากวิ่งไปแล้ว เพียงพริบตาเดียว ก็มีอะไรแวบๆที่ข้างกายของนัย

มันคือสัตว์อสูรตัวใหญ่กว่าอสูร 2 ตัวก่อนมีลักษณะคล้ายกัน ต่างกันที่ตัวใหญ่และมีตัวสีเหลือง

“มันคือหัวหน้าไอสัตว์อสูรหัวขโมยน่ะ เร็วกว่า3เท่าเลย และยังมีพลังเวทย์ อีกตอนนี้เราสู้ไม่ไหวแน่ได้แต่หนี”ชายผู้นั้นพูดขึ้น

หลังจากนั้นก็หยิบระเบิดในกระเป๋าขึ้นมาและโยนไปข้างหลังโดนสัตว์อสูรเต็มเปา สัตว์อสูรชะงักไปครู่หนึ่งแต่วิ่งฝ่าระเบิดออกมาและพุ่งเขามาตะปบร่างของนัยและชายหนุ่มอย่างรวดเร็ว

“อึก”

“อั่ก”

นัยและชายหนุ่มนั้นกระเด็นออกไปพร้อมอสูรก็เข้าไปขโมยของอีกครั้ง

“อย่าริจะมาทำร้ายลูกของข้า จำไว้ซะพวกมนุษย์”อสูรพูดลาก่อนจะวิ่งหายไปในป่า

“อึก…โอยย”นัยค่อยๆลืมตาขึ้นหลังจากสลบไป ก็ได้เห็นชายหนุ่มเพื่อนของเขานั่งก่อกองไฟอยู่

“อ้าว ตื่นแล้วหรอ”ชายผู้นั้นพูด“นายสลบไปตั้งแต่เช้ายันเย็นเนะ”

“โอย เจ็บจัง”

“นายเป็นแผลน่ะสงสัยโดนเจ้าอสูรตบเอาโดนเอวน่ะ”ชายหนุ่มพูดต่อ “แล้วนายชื่ออะไรล่ะว่าจะถามอยู่”

“อ้อ เราชื่อนัย นายล่ะ”

“เราชื่อกรน่ะ กรชัย”

“แล้วเราจะเอาไงต่อล่ะแผนที่ก็ไม่มี”นัยนึกขึ้นจึงถามกรดู

“อืม..ไม่รู้สิคงต้องเดินทางเองแล้วล่ะ”กรหยุดครู่หนึ่ง “ดูจากทางเนี่ยเราหลงป่าแล้วล่ะ”

“ห๊า เราหลงป่าหรอ จะทำไงดีเนี่ยตอนเนี้ย”

“นายจะไปใจกลางป่านี่นา เราก็จะไปเดี๋ยวไปด้วยกัน แก่อนอื่นเรามาฝึกเวทย์กันก่อนเถอะ นายยังไม่มีอาวุธสินะ”กรบอก “ก็หาอะไรทำเป็นอาวุธไปก่อนละกันนะ”

“อือ”นัยตอบอย่างโดยดี

“เราเป็นผู้ใช้อาวุธประดิษฐ์ ก็จะนำพวกหินหรืออะไรเนี่ยมาใส่เวทย์ลงไป”กรพูดต่อ “ตอนที่ใช้ระเบิดนั้นด้วยมันคือการนำหินอักพลังเวทย์ใส่เข้าไปอย่างรวดเร็วและก็โยนไป เวทย์ก็จะระเบิดออก”

นัยฟังอย่างเงียบๆ

“แล้วนัยล่ะใช้เวทย์อะไร”

“เอ่อ ไม่รู้สิอาจารย์สอนมาให้ทำแบบเนี้ยเค้าเรียกว่าอะไร”นัยชูมือขึ้นมาและเรียกพลังเวทย์ออกมาเป็นลูกกลมๆสีฟ้าและปล่อยออกไป

“อืม..เวทย์ขั้นต่ำสุด เวทย์พื้นฐานน่ะ”กระพูดต่อ“ของเราก็คล้ายๆของนัยนั่นเหละ เพียงแต่ของนัยทำให้มันอยู่บนมือและปล่อยออกไป แต่ของเราก็แค่หาของมาไว้บนมือและอัดพลังเวทย์ไปในสิ่งของ ก็นั้นแต่จะยากตรงที่เวลาอัดต้องควบคุมเวทย์ภายนอกและภายในให้ดี ไม่งั้นของที่เราถือจะแตก”กรว่าต่อ“ลองทำดูสิ

นัยหยิบหินตรงนั้นมาและอักพลังเวทย์เข้าไป แต่หินกลับแตกกระจาย

“อ้าว แตกและเลย”นัยพูดขึ้น

“แรกๆก็ยังได้หรอกเอาเป็นว่าค้างที่นี่จนกว่าจะฝึกเวทย์ได้ละกัน”กรพูดขึ้นพร้อมทั้งไปหยิบฟืนมาเพิ่ม

นัยฝึกเวทย์ที่กรสอนให้ไปเรื่อยๆฝึกไปได้5วันก็เริ่มชำนานขึ้น จึงได้เริ่มออกเดินทางอีกครั้ง ระหว่างทางก็ฝึกไปพลาง และหาอาวุธมาเพิ่มเรื่อยๆ

กรและนัยเดินทางมาได้1วันก็ตัดสินใจหยุดพักที่ใกล้ๆหน้าผาแห่งหนึ่ง

“เราพักที่นี่เถอะ เย็นมากแล้วสัตว์อสูรจะออกหากินเอา”

“อือได้สิเหนื่อยแล้วด้วย”

กรและนัยได้กางม่านพลังเวทย์ที่เรียนมาเอาไว้ป้องกันสัตว์อสูรตัวน้อยจากนั้นก็หาอะไรมากินกันและก็ได้นอนเมื่อเริ่มดึก

“ดาวนี่สวยจัง”นัยพูดขึ้น

“อืม…สวยจัง”กรพูดขึ้นพร้อมกับน้ำตาไหลออกมาจากตา

นัยเห็นจึงได้ถามขึ้น “เป็นอะไรหรอกร”

“ไม่เป็นไรหรอก แค่นึกถึงพ่อกับแม่น่ะ พ่อแม่เราถูกฆ่าตายในสงครามพ่อมด จากไอคนชั่วที่เป็น ‘Wizard King’คนปัจจุบันมันต้องการเป็นใหญ่เลยฆ่าทุกคนที่ขวางหน้า ตอนนั้นเรายังเป็นเด็กอยู่”

“เรื่องก็มีอยู่ว่า…………..

เมื่อ15ปีก่อน

ตอนที่พ่อของเรากำลังจะไปทำงาน

‘พ่อไปทำงานแล้วนะแม่’

‘จ้า เดี๋ยวแม่ดูลูกให้นะ’

‘ก่อนพ่อไปขอหอมไอลูกชายกรตัวดีหน่อยเถอะ’

‘อ้อ แอ้’

‘ว้าวพูดได้นิดนึงแล้วสิ’

‘จ้า พ่อไปเถอะสายแล้ว’

‘จ้าๆไปแล้วๆ’

ปัง!!เสียงปะตูกระเด็นออกมาตามด้วยเสียงของชายหนุ่มพูดขึ้น

‘มาเป็นพวกกับเราซะ ไม่งั้นตาย’

‘ใครจะไปเป็นพวกไอคนชั่วว่ะ’ย้าก!!พ่อของกรชักดาบขึ้นและพุ่งไปที่ชายหนุ่ม 2 คน

ตู้มม!!เสียงระเบิดดังขึ้นพร้อมทั้งร่างของพ่อกรกระเด็นไป

‘แส่หาเรื่องจังนะ ตายเถอะแก’

ตู้ม!!เสียงระเบิดอีกที่ทำให้พ่อของกรตายคาที่

‘อุแว้ อุแว้ อุแว้’

‘พ่อ!!’แม่ของกรร้องไห้เสียงดัง กับความตายของพ่อ

‘อยากได้อะไรเอาไปเลยๆ แต่ไว้ชีวิตเราเถอะนะ’

‘หึๆ ฆ่ามันและเผาให้หมด และก็เอาทรัพย์สินมาไปเว้ยเรา’

‘ครับ นาย’

‘อย่า………’

ฉึกเสียงดาบแทงแม่ของกรที่ปกป้องลูกของนาง

‘ปลอดภัยสินะกร อึกก…’

‘อุแว้ๆๆๆๆ’

‘เผาซะ ไปกันเถอะ ฮ่าๆๆๆๆๆ’

เสียงไฟไหม้บ้านของกรรแต่กรกลับไม่เป็นอะไรเพรามีเวทย์ของผู้เป็นแม่ป้องกันไว้ และใจขแงกรก็แค้นคนที่ฆ่าพ่อแม่ของเขาตั้งแต่นั้นมา

…………………

“จากนั้นก็มีคนมีช่วยเราออกไป และได้เลี้ยงดูเรา และได้ให้เรามาหาอาจารย์ที่นี่”กรเล่าทั้งน้ำตาแห่งความแค้น “เราต้องฆ่าไอพวกนั้นให้หมด”

นัยได้ฟังก็สงสารจึงของเป็นอีกคนที่จะช่วยแก้แค้นและได้ยินเสียงบางอย่าง

“เสียงอะไรน่ะ”นัยพูดขึ้น

“นั่นสิ เสียงอะไร”

แสงสีแดงส้ม เป็นดวงตาจ้องมาที่นัยและกร นับ20ดวง

“นั่น..อสูรรามิ อสูรหมู่หากินเวลากลางคืน ระวังนะนัย มันเร็วมาก”

ยังไม่ทันจะพูดจบนัยและกรก็ได้ถูกวงล้อมของอสูรรามิล้อมไว้กว่า 20 ตัว

นัยและกรรู้หน้าที่ของตนเอง รีบหยิบก้อนหิน เศษไม้และผนึกเวทย์ลงไป จากนั้นก็ปล่อยออกไประเบิดตรงหน้า

ตู้ม!!เสียงระเบิดดังขึ้นแต่อสูรรามิกลับไม่เป็นอะไรแม้แต่นิดเดียว

“สงสัยว่า จะต้องหนีอย่างเดียวแล้วล่ะ”

“ก็ว่างั้น”

นัยและกรคิดหาทางหนีแต่ว่าสัตว์อสูรรามิกระโจนเข้ามาหานัยและกร

‘ไม่ทันแล้วทำยังไงดีเนี่ย’ทั้งสองคนคิดอย่างรวดเร็ว

ตู้ม!!!

“อ๊ากกกกกกกกกกกกก”เสียงของทั้งสองคนร้องขึ้นและได้ล้มลงไปพร้อมทั้งอสูรรามิล้อมไว้

by pitpit (นามปากกา)

Screen Shot 2555-12-02 at 8.38.12 AM

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s